Benim Hayal Defterim

Lütfen anneme iyi bak

Lütfen anneme iyi bak

Kyung-sook Shin’in kitabı. Bir annenin çocuklarını ziyaret için geldiği Seul’de, kalabalık tren istasyonunda kayboluşu ve ardından çocuklarının ve eşinin onu ararken yaşadıkları iç hesaplaşmaları ve pişmanlıklarının öyküsü..                                                                                                                               Bu kitabı okumadım sadece, satırları arasında uzun uzun düşündüm. Annemle ilgi daha önce hiç sormadığım sorularıma cevap aradım. “Annemi ne kadar tanıyorum?”  Çocuklarına adadığı hayatı yaşarken sormuşmuyduk  acaba, annem mutlumuydu? İçinde olmayı hayal ettiği bir hayatmıydı yaşadığı? Kırgınlıkları, hüzünleri ve acılarıyla nasıl başa çıkıyordu? Annemi sadece hayatımızdaki rolüyle değerlendirmedik mi yıllarca? O sadece bizim annemiz di. Nasıl bir çocukluğu, nasıl bir genç kızlığı olduğunu sorduk oda anlattı ama hiç sormadık ne hayalleri vardı? onu en mutlu eden rüyalar hangileriydi? kendisi için hayal ettiği hayat bumuydu? Daima beklentilere dayalı sevdik onu oysa o tüm kırgınlıklarını  içinde saklayarak, şartlarını bizim koyduğumuz bir ilişkide karşılıksız sevdi bizi “ne yaparsanız yapın ne olursanız olun sizi sevmekten asla vazgeçmeyeceğim”  dedi aslında sessizce.

Etkileyici bir kitap. Aylarca süren bir arayış, pişmanlıklar, cevapsız sorular ….

Kitap için: “Anneliğe eşsiz bir ağıt…” yorumu yapılmış New York Times Book Rewiev tarafından.

Kitapta beni en çok etkileyen kısım  kız kardeşin ablasına yazdığı mektup oldu. Tıpkı kitabın tamamı gibi mektupta okurken zaman zaman beni kendi dünyama çekti. Anneme sormadığım soruları hatırlattı. Cevabını bilmediğim soruları listeledim hafızamda. Neyse ki hala sormak için zamanım var.

“Abla, hani bir süre önce bana annemle ilgili sırf benim bildiğim bir şey olup olmadığını sormuştun ya? Sana annemi tanımadığımı söylemiştim. Tek bildiğim annemin kayıp olduğuydu. Hâlâ da aynı şeyi hissediyorum. Özellikle de annemin neden bu kadar güçlü olduğunu bilmiyorum. Düşünsene. Bir insanın tek başına başaramayacağı işler başardı. Zaten bence içi de bu yüzden git gide kuruyup boşaldı. Sonunda çocuklarının evlerini bile bulamayacak hale geldi. Çocuklarımın karnını doyururken, saçlarını tararken, ve okula yollarken kendimi tanıyamıyorum. Annem kayıp olduğu halde onu arayamıyorum. Günümüzün genç annelerinden farklı olduğumu, biraz annem gibi olduğumu söylemiştin, ama abla, sen ne dersen de, annem gibi olamayacağımı düşünüyorum. O kaybolduğundan beri sık sık “iyi bir evlatmıydım? Annemin bizler için yaptıklarını bende kendi çocuklarım için yapabilirmiyim?” diye düşünüyorum. Yapamam. Çünkü benim de bir hayatım var. Böyle hissettiğimi fark ettiğimde annemin bizler için onca şeyi nasıl yaptığını düşündüm ve onu aslında tanımadığımı anladım. Annemiz olduğundan hep bizim için yaşadığını düşündük, ama nasıl olduda hayatı boyunca annemi sırf bir anne olarak gördük? Ben de bir anne olduğum halde gerçekleşmesini istediğim bir sürü hayalim var.  Çocukluğumu, genç kızlığımı, bu günedek yaşadığım her şeyi hatırlıyorum. Peki, neden en başından beri annemi bir anne olarak gördük? Annemin hayallerinin peşinden gidecek fırsatı olmadı. Kendi döneminin getirdiği onca zorlukla, sefaletle ve üzüntüyle tek başına mücadele etti. Talihsiz bir hayatı olmasına rağmen her şeye göğüs gerdi, hayatına devam etti. Bedenini ve zihnini tamamıyla yaşadığı hayata adayarak elinden gelenin en iyisini yaptı. Neden annemin de hayalleri olabileceğini hiç düşünmedim?

Abla

Kafamı hurma ağaçını dikmek için açtığım çukura sokmak istiyorum. Ben annem gibi yaşayamıyorsam, neden o öyle yaşamak zorunda kaldı? Neden bunlar annem bizimleyken hiç aklıma gelmedi? Onun kızı oduğum halde , diğer insanların arasında kendisini ne kadar yalnız hissedebileceğini neden bilemedim? Her şeyini bizler için feda etmiş olması ve onu kimsenin anlamamış olması adil mi?

Abla. Bir gün için bile olsa tekrar onunla birlikte olabilecekmiyiz dersin? Sence onu anlayabilecek, öykülerini dinleyebilecek miyiz? Zamanın sayfalarına yazılmış ama gerçekleşmemiş hayalleri için onu teselli edebilecek fırsatımız olacak mı? Bana sadece birkaç saat dahi verilse yaptığı her şeyi sevdiğimi, bunları yapabildiği için onu sevdiğimi, kimse hatırlamasada onun hayatını sevdiğimi söylemek isterdim. Ona saygı duyduğumu söylemek isterdim. Abla lütfen annemden umudunu kesme, lütfen annemi bul.

.

 

Yorumlar

  1. Perran dedi ki:

    Elvancim,

    Beni cok aglattin, iste ben butun bu duygulari Nazan ablam icin yasiyorum, ama is isten gecti……

  2. hatice özüm dedi ki:

    Hayatta en çok korktuğum şeylerden biri annesiz kalmak.Belki annemle çok şey paylaşmıyorum ama onun varlığı bana inanılmaz güç veriyor.Eve gidip annemi görmek,annemin evde olduğunu bilmek inanılmaz keyf.Bu kitabı okuyabileceğimi hiç sanmıyorum.Bu satırlar bile beni ağlatmaya yetti.Hatta satırları okurken annemin “bizde gençtik,bizde çocuktuk” deyişleri kafamda gitti geldi.
    Çok duygulandım bu satırları okurken…

  3. nilay dedi ki:

    huzunlendim cok.

  4. MERYEM dedi ki:

    Ağlayarak okuduğum bir kitap.Birde ANNE olunca okumak istiyorum…Kıymet bilmek için kaybetmeyi beklememek gerektiğini bir kez daha çarptı yüzüme….Okuduğumda annemden uzakta tutunmaya çalıştığım ,bilmediğim bir şehirde,yeni bir hayat kuruyordum…Ve iki yıl oldu!!!Alıştım mı onsuzluğa?ASLAAAAA…CANIM ANNEM her anımda yanımda aklımda…

    • elvan bil dedi ki:

      Anne olunca daha çok anlıyor insan annesinin kıymetini. Henüz yeterince anlamadın bile :))

Yorum Yazin

*

Sitede yayınlanan fotoğraf, metin ve tariflerin tüm hakkı elvanbasustaoglu.com'a aittir. İzin almaksızın kopyalanamaz ve kullanılamaz.